• znicze
  • fratelli
  • przyroda
  • encyklika
  • Boska ziemia
  • MNIEJ – smogu, śmieci, bałaganu wokół nas! WIECEJ – czystego nieba, porządku, harmonii i piękna!
  • Konflikty o miejsca przyrodniczo cenne wg ankiety REFA
  • Ekologia to ważna część nauczania Kościoła – wywiad KAI z o. Stanisławem Jaromi
  • Zielone Słowa BOSKIEJ ZIEMI.To przewodnik porządkujący wzajemne relacje Kościoła katolickiego z tematyką ochrony przyrody, środowiska, klimatu i ekologii.

Karpaty      

„W każdej epoce kobiety i mężczyźni, którzy poświęcili swoje życie Bogu w modlitwie – jak mnisi i mniszki – zakładali swoje wspólnoty w miejscach szczególnie pięknych, na terenach wiejskich, wzgórzach, dolinach, górach, na brzegach jezior lub morza, a nawet na małych wyspach – powiedział papież Benedykt XVI w katechezie do pielgrzymów w Castel Gandolfo 10.07.2011 – Miejsca te łączą w sobie dwa bardzo ważne elementy życia kontemplacyjnego: piękno stworzenia, które odwołuje do Stwórcy, oraz cisza zapewniana przez oddalenie od dużych miast i dróg.

Cisza jest uwarunkowaniem środowiskowym, najbardziej sprzyjającym skupieniu, słuchaniu Boga, medytacji. Już sam fakt zasmakowania milczenia, aby umożliwić by tak rzec, „napełnienie” ciszą, predysponuje nas do modlitwy. Wielki prorok Eliasz na górze Horeb – czyli Synaj – był świadkiem gwałtownej wichury, potem trzęsienia ziemi, a następnie błysków ognia, ale nie rozpoznał w nich głosu Boga; usłyszał go jednak w szmerze łagodnego powiewu (por. 1 Krl 19.11-13). Bóg przemawia w ciszy, ale trzeba wiedzieć jak Go słuchać. Dlatego klasztory są oazami, w których Bóg przemawia do ludzkości; znajdują się w nich krużganki – miejsce symboliczne, ponieważ jest to przestrzeń zamknięta, ale zarazem otwarta ku niebu.”

Wspominając św. Klarę z Asyżu Ojciec Święty przypomniał „o jednej z tych „oaz” ducha, która jest szczególnie droga dla rodziny franciszkańskiej i dla wszystkich chrześcijan: mały klasztor z św. Damiana (San Damiano), położony nieco poniżej Asyżu, pośród gajów oliwnych, schodzących do Santa Maria degli Angeli. Przy tym kościółku, który Franciszek odbudował po swoim nawróceniu, Klara i jej towarzyszki utworzyły swoją pierwszą wspólnotę, żyjąc modlitwą i małymi pracami. Nazywały się „ubogimi siostrami” a ich „forma życia” była taka sama jak Braci Mniejszych: „zachowywać świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa”, (Reguła św. Klary I, 2), dbanie o wzajemne zachowanie miłości (por. tamże, X, 7), zachowywanie szczególnie ubóstwa i pokory Jezusa i Jego Najświętszej Matki (por. tamże, XII, 13).
Cisza i piękno miejsca, w którym żyje wspólnota monastyczna – proste i surowe piękno – stanowią jakby odbicie harmonii duchowej jaką wspólnota usiłuje realizować. Świat jest usiany tymi oazami ducha, niektórymi bardzo dawnymi, szczególnie w Europie, innymi utworzonymi ostatnio a jeszcze innymi – odbudowanymi przez nowe wspólnoty. Patrząc na rzeczy w duchowej perspektywie, miejsca te są strukturą nośną świata! To nie przypadek, że wiele osób, zwłaszcza w okresach odpoczynku, odwiedza te miejsca i zatrzymuje się tam na kilka dni: dzięki Bogu także dusza ma swoje potrzeby!”

Kończąc katechezę Papież prosił Maryję Pannę, aby nas nauczyła umiłowania milczenia i modlitwy.

Fot. Flickr/CC/aut. Horia Varlan

1000 Characters left